Review Gryphon Antileon Revelation
Gryphon Antileon Revelation Review
Locatie
Deze luisterreview werd geschreven en beleefd in de luisterruimte van Eglantier Hifi, een ruimte die meteen laat horen hoe ver doordachte akoestiek kan gaan zonder de ziel uit de muziek te halen. De klank is gecontroleerd en gefocust, maar nooit doods. Er is lucht, dynamiek en leven, waardoor muziek zich natuurlijk kan ontvouwen. Precies dat bleek cruciaal om de kwaliteiten van deze referentie-opstelling correct te beoordelen.
Hoe klonk dit
Muziek
Tijdens het luisteren werd bewust gewisseld van bron per muziekstuk. Sultans of Swing van Dire Straits werd afgespeeld via de Marantz SACD 10 en liet meteen horen hoe trefzeker timing en controle zijn. Drums en bas stonden rotsvast, met een strakke start en stop, terwijl gitaren volledig loskwamen van de luidsprekers met een natuurlijke aanslag en zonder enige scherpte. Wist je dat deze opname bewust sober werd geproduceerd om het samenspel en de timing van de muzikanten centraal te zetten? Net daarom is dit nummer zo’n genadeloze test voor microdynamiek en ritme, en precies daar excelleerde de Antileon Revelation.
Daarna volgde On Every Street, een persoonlijke favoriet van Shane De Ridder, shopverantwoordelijke van Eglantier Hifi. Dit nummer bracht meer gelaagdheid en emotie in de ruimte. De set blonk hier vooral uit in rust en samenhang, met een breed en diep geluidsbeeld waarin niets werd opgedrongen. Het album staat bekend als één van de laatste studio-opnames van Dire Straits vóór Mark Knopfler het hoofdstuk definitief afsloot, en pas met voldoende stroomreserve en controle hoor je hoe rijk en ruimtelijk deze opname werkelijk is opgebouwd.
Via streaming passeerde Liberty van Anette Askvik. De achtergrond werd bijna tastbaar stil, waarna haar stem perfect gefocust in het midden van de ruimte verscheen. Kleine nuances, ademhaling en ruimte-informatie kwamen vanzelf naar voren. Deze opname werd bewust gemaakt met minimale nabewerking en een sterke focus op natuurlijke ruimte, wat haar extreem gevoelig maakt voor ruis en instabiliteit. In deze set hoorde je niet alleen de stem, maar ook de stilte errond.
Muziek zweefde door de kamer
Met The Mandalorian Theme, gecomponeerd door Ludwig Göransson, veranderde de sfeer volledig. Het laag kwam diep en gelaagd binnen, met een voelbaar fundament, terwijl de opbouw van spanning groots en gecontroleerd bleef. Göransson maakte hierbij bewust gebruik van analoge synths en ongewone instrumenten, wat hoge eisen stelt aan stroomlevering en controle. De Antileon Revelation hield alles moeiteloos onder controle en klonk krachtig zonder enige stress.
Queen Mary werd een absoluut hoogtepunt op het vlak van ruimtelijkheid. Klanken verschenen ver buiten de fysieke luidsprekers en het geluidsbeeld werd bijna holografisch, breed en diep, maar altijd stabiel. Dit is een track die vaak wordt gebruikt om fasecoherentie te beoordelen, en hier bleef alles perfect op zijn plaats.
Met Berghain van Rosalía kwam er een totaal andere energie in de ruimte. Het laag was diep, strak en fysiek, maar nooit log of overheersend. Dit nummer, geïnspireerd door de Berlijnse clubscene, vraagt absolute controle in het laag. Dat het hier volledig beheerst bleef, zegt veel over de current delivery van deze eindversterker.
Voor vinyl werd gekozen voor Tin Pan Alley van Stevie Ray Vaughan. De presentatie werd meteen intiemer en menselijker. De gitaartoon had rauwheid, textuur en een natuurlijke decay die lang in de ruimte bleef hangen. Deze opname geldt al jaren als referentie voor analoge weergave vanwege haar rijke microdynamiek, en hier kwam dat volledig tot zijn recht.
Tot slot verraste Paper Trails van Darkside met een messcherpe plaatsing van stem en percussie. Alles stond strak afgelijnd en driedimensionaal in de ruimte, een duidelijke bevestiging van de fasevastheid en coherentie van de set.
Wat is er nog bij Gryphon te ontdekken?
Conclusie
Tot slot is het belangrijk om de Antileon Revelation correct te plaatsen binnen het gamma van Gryphon. Dit is geen losstaand model, maar een sleutelpositie in de versterkerlijn. Onder de Antileon Revelation vinden we de Essence, een eindversterker die al duidelijk de Gryphon-filosofie uitdraagt, maar met minder absolute stroomreserve en schaal. Boven de Antileon Revelation situeren zich de Mephisto en helemaal aan de top de vrijwel mythische Apex, versterkers die ontworpen zijn zonder enige beperking en die tot het absolute wereldreferentieniveau behoren. De Antileon Revelation bevindt zich precies op dat punt waar brute kracht, verfijning en praktische inzetbaarheid samenkomen. Hij is groot, zwaar en compromisloos, maar tegelijk perfect inzetbaar in echte luisterruimtes, met een muzikaliteit die nooit mechanisch of overdreven technisch wordt.
Wat de Antileon Revelation zo uitzonderlijk maakt, is niet alleen zijn pure Class A-werking of zijn indrukwekkende vermogensspecificaties, maar vooral zijn current delivery. Dit is een eindversterker die luidsprekers niet simpelweg aandrijft, maar volledig onder controle houdt, ongeacht impedantieverloop, fasehoek of dynamische belasting. Dat gevoel van rust en autoriteit, zelfs wanneer muziek groots, complex of fysiek wordt, is precies waar deze versterker zich onderscheidt.